มาตรฐานตามความหนืด

การกำหนดค่ามาตรฐานตามความหนืดของน้ำมันเครื่อง

   การกำหนดค่ามาตรฐานตามความหนืดของน้ำมันเครื่อง คือ การกำหนดคุณสมบัติของน้ำมันเครื่องในอุณหภูมิที่แตกต่างกันไป โดยใช้เกณฑ์การกำหนดค่ามาตรฐานนี้จากสถาบัน SAE (Society of Auto-Mobile Engineer) โดยแบ่งออกได้เป็น ๒ ประเภท ดังนี้

๑. น้ำมันเครื่องเกรดเดี่ยว

น้ำมันเครื่องเกรดเดี่ยว หรือ Single Grade เป็นน้ำมันเครื่องที่มีการกำหนดค่าความหนืดเป็น SAE-10 ถึง SAE-50 โดยน้ำมันเครื่องที่มีค่า SAE น้อย อย่าง SAE-10 แปลว่ามีค่าความใสและความหนืดในอุณหภูมิความร้อนเดียวกัน ที่น้อยกว่าน้ำมันเครื่องที่มีค่ามาตรฐาน SAE สูงกว่า ซึ่งตามมาตรฐานของ SAE นั้นจะวัดความหนืดของน้ำมันเครื่องที่อุณหภูมิ ๑๐๐ องศาเซลเซียส แต่ถ้ามีสัญลักษณ์ “W” ต่อท้าย แปลว่าการวัดค่าความหนืดของน้ำมันที่ใช้กับรถยนต์เมืองหนาว

๒. น้ำมันเครื่องเกรดรวม

น้ำมันเครื่องเกรดรวม (Multi Grade) เป็นน้ำมันเครื่องประเภทที่มีการผสมสารเคมีทางวิทยาศาสตร์ ที่มีชื่อว่า สารโพลิเมอร์ (Polymer) เพราะโมเลกุลของโพลิเมอร์นี้สามารถเข้าไปจับกับส่วนปลายของสารประกอบไฮโดรคาร์บอนในน้ำมันเครื่องให้รวมตัวกัน เพื่อให้หดตัวในอุณหภูมิต่ำ ลดความหนืดของน้ำมันเครื่อง และจะคลายตัวเพื่อเพิ่มความหนืดเมื่ออุณหภูมิที่สูงขึ้น ค่ามาตรฐานของความหนืดนั้นจะกำหนดเป็นค่า ๒ ตัวเลขเสมอ ตัวอย่างเช่น “SAE 20W/ 40” แปลว่า หาดวัดค่าความหนืดที่อุณหภูมิ ๐ องศาฟาเรนไฮต์ จะมีค่าความหนืดเท่ากับน้ำมันเครื่องเกรดเดี่ยวเบอร์ 20W และถ้าวัดค่าความหนืดในอุณหภูมิ ๒๑๐ องศาฟาเรนไฮต์ (๑๐๐ องศาเซลเซียส) จะมีค่าความหนืดเท่ากับน้ำมันเครื่องเกรดเดี่ยวเบอร์ ๔๐ น้ำมันเครื่องเกรดรวมจะมีความพิเศษกว่าน้ำมันเครื่องเกรดเดี่ยวตรงที่ว่ามีความใสในอุณหภูมิต่ำ เพื่อให้สามารถไปหล่อลื่นชิ้นส่วนของรถยนต์ได้เร็ว ซ้ำยังช่วยลดการสึกหรอของเครื่องยนต์